شهر غزل

 

 

                    صدای منعطف آشنا غــــــزل مـــی خواست

                                  دوباره جرعه ای از باده ی ازل می خواست

                                   گلایه داشت که کامش از این جهان تلخ است

                                   برای رفع دهان تلخی اش عسل می خواست

                                   صــدای منعطف آشنــا از آن ســوی خـــــــط

                                   برای مساله ی عشق راه حـــل می خواست

                                   شکسته بود و به مقیـــاس دل شکستگی اش

                                   عبور زلزله ای را از این گســـل می خواست

                                   صدا همیشه مرا اهـــل این مـــحل می دیــــد

                                   مرا دوباره هواخــواه این مـحل می خـــواست

                                   «مرا سکوت گرفته ست ای صــــدای عزیز»

                                    رها نکرد صدا عذر مستدل می خـــــواست ...

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        یکشنبه ٥ آذر ۱۳۸٥ - رضا معتمد