شهر غزل

 

 

                           

                       عـاشـورايـی۱

          در نـگـاه مـن نـم خـون است بـر زبـان من همـه آتـش

          فـرصتی  مرا  که  بـريـزم  در گلـوی  زمـزمـه آتـش

          گفتم از کتاب محــرم غير اشک و خـون چه بخـوانـد،

          تا به رازتان برســــد دل؟ گفـت بی مـقـدمـــه : آتــش

          بعداز آن که پيکر خورشيد قطره قطره نقش زمين شد

          سهـم قـمـريـان حـرم بــود در غـبـار و همهـمـه آتـش

          تـا هميشه مـانـده بـه ذهـنـش راز آن دو دسـت وفـادار

          جـای آه و نــالـه بلـنــد اسـت از نـگـاه عـلـقـمـه آتـش

          کـوفـه ای وفـای دروغيـن ! تـا هـمـيشه کوفـه بـمانـی

          هــم نـوا شــدی کـه بـبــارد بــر حـريـم فـاطـمـه آتـش

          آه از آن دمـی کـه تــو را هـم بـا سـر آمـدان شـقـاوت

          مـی کـشد به مظلـمه دوزخ می بــرد به محکمه آتـش

          بــه هــوای آن کـه بــنــالـد در عـزای ايــل شـــقـايــق

          تـار و پـود مـن هــمه نـی شد نی نـوای من هـمه آتش

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        سه‌شنبه ٢٧ بهمن ۱۳۸۳ - رضا معتمد