شهر غزل

 

 

                    

          بنام خدا

     اول شرفی که خاک آدم را بود، اين بود که با چندين رسول به حضرتش می خواندند و او نمی آمد و ناز  می کرد و می گفت ما را سر اين حديث نيست :

         حـديـث مـن زمـفـاعـيـل و فـاعـلات بـود       مـن از کـجـا سـخـن سـر مـمـلکـت زکجـا؟

    آری قاعده چنين رفته است ، هرکس که عشق را منکرتر بود ، چون عاشق شود، در عاشقی غالی تر گردد. باش تا مسئله قلب کنند:

         مـنکـر بـودم عـشـق بـتان را يـک چـنـد       آن انـکـارم مــرا بــديــن روز افـکــنــد...

                                                                    مرصادالعباد           نجم الدين رازی 

                             اعـتـراف

                    مـن مـتـهـم هـسـتم بـه افـتـادن در ايـن چـاه

                     مـن مـتـهـم هـسـتـم بـه مـرگی نـاخـود آگاه

                     مـن مـتـهـم هـسـتـم  کـه  نـوزاد جـنـون را

                     يـک  صـبـح  بـارانـی نـهـادم بـر سـر راه

                     مـن مـتـهـم هـسـتـم که هـم  دزديدم از مهر

                     هـم دسـت بـردم در وصـيت نـامـه ی مـاه

                     در حـلـقـه ی دل  آمـدم  امـا  بـه  تـکليف

                     تـسـلـيـم  زيـبـايـی  شـدم  امـا  بـه اکـراه

                     بـا  اتـهـامـاتـی  چـنـيـن بـا رافـت عـشـق

                     افـتـاده ام در حـبـس يـک انــدوه دلـخـواه

                     انـدوه  دلخـواهـم  تـويـی آری تـوهسـتی

                     ای  خـواهـر دلـشـوره هـا ای  دخـتـرآه!

                     مـن  دارم ازتـاوان غـفـلـت می نـويـسـم

                     هـمـراه بـا مـن بـاش بـا مـن بـاش همراه... 

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۳ - رضا معتمد

 

      

 

             سلام  ای غـزلِ تازه!  ای غــزا لـه ی مـن

             ســـلام  ای هــيـجـانِ هـــزار سـالـه ی مـن

             گــلــو گــرفـتـه تــر ازگــردبـاد می پـيـچـد

             به جـسـتجـوی تـودرکوه ودشـت ناله ی من

             هــزار عـطـرتـو پُـر کـرده ایـن حـوالی را

             ازآن هــزاریـکی مـی شـود حـواله ی مـن؟

             بــدا بـه معـرفـتِ آنکـه نـیـسـت والـه ی تـو

             خـوشـا به حالِ دلِ تا هـمـیـشـه والـه ی مـن

             بـه رنــگ داغ  رقــم خــورده ازپگـاهِ ازل

             هـجـای نـامِ تــو بر برگ بـرگِ لالـه ی مـن

             هـمـاره بـاد دلـم جـرعـه نــوشِ سـاغــرِ تـو

             هـمـيشـه بـاد شـــرابِ تــو درپــیـالـه ی مـن

                   

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        دوشنبه ٢ آذر ۱۳۸۳ - رضا معتمد